Τζίμης Πανούσης

the dark site of the mood

Κριτικές για το δίσκο Μουσικές Ταξιαρχίες


Μουσική (τεύχος 72, Νοέμβριος 1983)
Ο δίσκος "κόπηκε" γιατί ορισμένοι ξύπνιοι χειριστές των κανόνων του marketing έχουν πάρει χαμπάρι την "ευθιξία" της σοσιαλιστικής κυβέρνησης στα θέματα ηθικής και θέλησαν να το εκμεταλλευτούν δίνοντας μια προκλητική νότα στο περιεχόμενο των στίχων (για παράδειγμα όποιος ψιλοξεπεσμένος τραγουδιστής γουστάρει, ας αλλάξει τη λέξη "αγαπάω" με την "γαμάω" και θα δουν σουξέ τα μάτια του ...)

Ποπ & Ροκ (τεύχος 168, Οκτώβριος 1992) [Εικόνα]
Ήταν λίγους μήνους μετά το περιβόητο "Disco Tsoutsouni" - το οποίο κυκλοφόρησε μόνο σε κασέτα. Ήταν 1982, χρονιά που το ελληνικό ροκ κατόρθωνε, ύστερα από πολύ κόπο και αδιαφορία, να πραγματώσει μέσα από τα τραγούδια των Μουσικών Ταξιαρχίων, των Φατμέ, της Σπυριδούλας και του αξέχαστου Παύλου Σιδηρόπουλου μια θαυμαστή αλχημεία: ο ελληνικός στίχος και η μουσική συναντούσαν με πάθος και φαντασία το ροκ εν ρολ και τα συμφυή του ακούσματα.
Περισσότερα...

Rock & Roll (τεύχος 285, Απρίλης 2003) [Εικόνα]
Το ντεμπούτο άλμπουμ που ταρακούνησε το σύστημα. Το κράτος τα 'χασε, ο κόσμος έκανε ουρές στα δισκοπωλεία και ο Τζίμης Πανούσης παρουσιάζει για πρώτη φορά τις ανατρεπτικές του διαθέσεις. Αυτό που συνεχίζουν να παραγνωρίζουν αρκετοί είναι πόσο πρωτοποριακό ήταν και από μουσικής άποψης το άλμπουμ. Αρκεί να μνημονεύσουμε και πάλι τα καταπληκτικά κιθαριστικά μέρη του Γιάννη Δρόλαπα. Το απόλυτο σατιρικό πρόσωπο του ελληνικού ροκ.
Highlights: Disco Tsoutsouni

Mic.gr (Απρίλης 2005)
Αυτός ο δίσκος βρίσκεται στην δισκοθήκη μου γιατί πριν από δεκατρία χρόνια το τότε τοπ μουσικό έντυπο τον είχε ανάμεσα στους 15 ελληνικούς ροκ δίσκους σταθμούς. Τον Πανούση τον ήξερα, τον είχα ξανακούσει από τα ξαδέρφια μου αλλά και πάλι δίσκος του δεν υπήρχε στο σπίτι, μόνο ο πατέρας μου άκουγε την ραδιοφωνική του εκπομπή. Γενικά η όλη αντιμετώπιση μου απέναντι του ήταν ως ένας ακόμη διασκευαστής. Βλέποντας το εξώφυλλο του δίσκου εντυπωσιάστηκα και με την πρώτη ευκαιρία τον απέκτησα. Ακόμη θυμάμαι την φάτσα της θείτσας που καθόταν απέναντι στο λεωφορείο και είχε φρικάρει με την καλλονή στο εξώφυλλο. Στο πρώτο παίξιμο του εντυπωσιάστηκα και πάλι. Διπλά αυτή την φορά. Πρώτον επειδή τα τραγούδια τα ήξερα όλα εκτός από τον τεκέ. Δεύτερον γιατί ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει παραπάνω από μια δεκαετία πριν και όμως ακουγόταν φρεσκότατος.
Περισσότερα...

[Αρχή] [Δίσκος] [Κριτικές] [Επόμενη Κριτική]