Τζίμης Πανούσης

the dark site of the mood

Κριτικές για το δίσκο Με λένε Πόπη


babylon.gr flash.gr Δίφωνο

 

ηλεκτρονικό περιοδικό Babylon.gr Τζίμης Πανούσης: Με Λένε Πόπη + DVD (Warner 12/00)

Για τον Τζίμη Πανούση δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά, αφού όλοι γνωρίζουν, αν όχι τα πάντα γι' αυτόν, τουλάχιστον τα βασικότερα χαρακτηριστικά του και το μέχρι σήμερα έργο του. Σατιρικός, καυστικός, προκλητικός μέχρι εκεί που δεν παίρνει, με ένα χιούμορ ιδιότυπο που στέκεται ανάμεσα στο ιδιοφυές και το επιτηδευμένα αφελές και πηγάζει από μία απόλυτη διάθεση ανατροπής.

Για όλα αυτά τα χαρακτηριστικά άλλωστε, έχει επικριθεί από πολλούς και έχει κυνηγηθεί ακόμα, καθώς είν' αλήθεια, είναι αρκετά δύσκολο να κρίνει κανείς το αυθόρμητο και ανιδιοτελές της παρλάτας του. Προσωπικά, αδιαφορώ για το αν και κατά πόσο ο Πανούσης λειτουργεί ανιδιοτελώς. Ποσώς με ενδιαφέρει. Αυτό που μένει πάντοτε στην τέχνη -και είναι τέχνη το χιούμορ σε όλες του τις εκφράσεις- είναι η επίτευξη του στόχου της να προβληματίσει, να διασκεδάσει, ταυτόχρονα -για να μην λησμονούμε και αυτό το ρόλο- και να σπρώξει σε αναζητήσεις του πνεύματος. Ο ζωγράφος το κάνει με το πινέλο του, ο ποιητής κι ο συγγραφέας με την πένα κι ο κωμικός με τον ακραίο λόγο και την εμφάνιση. Αυτά είναι και τα όπλα του Πανούση και τα χειρίζεται αρκετά καλά, αλλά δυστυχώς, τελευταία, η κοινωνία χάνει σταδιακά την αίσθηση του χιούμορ και την ευγένεια που προϋποθέτει.

Αυτή η έκδοση είναι ό,τι πρέπει για κάποιον που θέλει να γνωρίσει τον Τζίμη Πανούση τόσο οπτικά όσο και ακουστικά.

Τον κατακρίνεις ή όχι, οφείλεις να παραδεχθείς ότι είναι ευφυέστατος!

Νίκη Καψή
Flash.gr (19/01/2001) Τον λένε Πόπη
Γράφει ο Γιώργος Αλοίμονος

Ο Πανούσης σε μια καλοστημένη παράσταση-φάρσα χρησιμοποιεί γνώριμα μονοπάτια. Αρχίζει με την επίθεση στο μόνιμο αντίπαλο του και προχωρεί σε ένα γαϊτανάκι από σκετς και τραγούδια. Σε αυτή την παράσταση προχωρεί και σε μια αληθινή παρουσίαση για το πώς σατανικά στιχάκια περνάνε στα τραγούδια όπου ο καλλιτέχνης παρουσιάζει το ανεξήγητο συμβάν και στα δικά του τραγούδια. Προτείνει λύσεις για την υπογεννητικότητα, για την πολιτική κατάσταση και προφητικά μιλά για τον Αβραμόπουλο.

Η καλύτερη στιγμή του CD είναι το ποτ πουρί που ξεκινά με Χατζιδάκι και καταλήγει σε Καίτη Γαρμπή. Στο τέλος του CD ένα άλλο ποτ πουρί χρησιμοποιεί τους Rolling Stones για να παρουσιάσει τον θησαυρό του...ελληνάδικου τραγουδιού της εποχής. Υπάρχουν και τηλέφωνα που η επιθυμία μετράτε σε δραχμές και δευτερόλεπτα. Λίγο ανεξήγητη και ακατανόητη είναι η παράφραση του Διονύση Σαββόπουλου με αφορμή ελληνικής εκτέλεσης γνωστών ξένων τραγουδιών.

Το DVD είναι μια διευρυμένη εκδοχή του CD. Αρτια παραγωγή που δείχνει την αισθητική διαφορά του DVD ως μέσο. Ομορφα κλιπάκια και έξυπνη σκηνοθεσία της παράστασης από τον ίδιο τον Πανούση.

Για τους φανατικούς του Τζιμάκου η συγκεκριμένη δουλειά είναι κάτι που ανέμεναν και πρέπει να αποκτήσουν. Αλλά και για του μη μυημένους είναι ένα πολύ καλό μουσικό εγχειρίδιο για το τι σημαίνει πολιτική εγκεφαλική σάτιρα (αυτό)σαρκασμού.

Δίφωνο (18/5/2001) του Αργύρη Ζήλου

Yστερικός μεν με τις προθεσμίες ο Έλτον Tζον -αφού το τελευταίο live του έφτασε στα δισκοπωλεία μόλις... 22 μέρες μετά τη συναυλία όπου είχε ηχογραφηθεί-, ο Tζίμης Πανούσης όμως πάει στο άλλο άκρο: Tο Mε Λένε Πόπη ηχογραφήθηκε ζωντανά στις 20 Φεβρουαρίου τού... 1999. Προέρχεται δηλαδή από το προπέρσινο σόου στο Kεντρί και κυκλοφορεί μετά από 22 μήνες, αφού ο Tζιμάκος έχει ήδη ανεβάσει νέα παράσταση, σε άλλο μαγαζί. Aψυχολόγητα πράγματα και μάλλον... αντιεπαγγελματικά. Θα μου πείτε, ο δίσκος είναι διπλός και το δεύτερο CD είναι ένα DVD διάρκειας 118 λεπτών, κι αυτό live κινηματογραφημένο, που, όπως και να το κάνουμε, ήθελε επιπλέον επεξεργασία. Nαι, αλλά δύο ολόκληρα χρόνια; Kαι δεν έχω και DVD... Ωστόσο, η παράσταση είναι απολαυστική - ιδίως οι λεκτικές επιδρομές του Tζίμη, που αποφεύγουν, όπως πάντα, τη φτηνή λαϊκίστικη ή την ασκόπως βωμολοχούσα πρόκληση και οι οποίες, όπως αντιλαμβάνεσθε, έβριθαν πέρυσι σατανολογίας και "αντινταλαρισμού" (καλά, αυτό δεν είναι καινούργιο...), όπως επίσης και "αντισαββοπουλισμού", όπως σε ένα μετρίως εύστοχο σχόλιο για τις "ξενοδοχειακές" ενασχολήσεις του Διονύση, αν και μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τείνει κανείς να ξεχάσει ποιο ακριβώς γεγονός είναι η αφορμή της σάτιρας... Όσο για τα τραγούδια, ανήκουν στο σταθερό ρεπερτόριο του Tζίμη Πανούση (μείον το κλασικό πλέον Ένα τραγούδι για τον χειμώνα), με τα καλά του και με τα κακά του, με συμπαγές παίξιμο από τους μουσικούς και καλές ερμηνείες από τον ίδιο, αλλά και με τις εγγενείς αδυναμίες ενός υλικού που, αν και μουσικό, είναι σχεδιασμένο πρωτίστως ως επιθεωρησιακό - ή περίπου. Αδυναμία που δεν ξεπερνιέται εύκολα - για να μην πούμε ότι δεν ξεπερνιέται καθόλου, αφ ης στιγμής η εκφραστική προτεραιότητα και κατ επέκταση και η persona παραμένουν επιθεωρησιακές.

[Αρχή] [Δίσκος] [Κριτικές] [Προηγούμενη Κριτική] [Επόμενη Κριτική]