Τζίμης Πανούσης

the dark site of the mood

Κριτικές για το δίσκο Αν η Γιαγιά Μου Είχε Ρουλεμάν


Ποπ & Ροκ (τεύχος 74 Απρίλιος '84)
Δεν είναι ακριβώς αυτό που περιμέναμε από ένα συγκρότημα που με τον πρώτο δίσκο του είχε δώσει, τέλος πάντων, κάποιες υποσχέσεις... Κάπου σα να πήρανε το ρόλο τους, τόσο σοβαρά ώστε να αγγίζουν πια τα όρια της εύκολης συνθηματολογίας! Κάπου στο τραγούδι τους γίνεται εύκολα φανερή μια κοινωνική κριτική και αυτό του δίνει, αμέσως-αμέσως, ένα χαρακτήρα παλιομοδίτικο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το κυριότερο στοιχείο της δουλειάς, δεν είναι ο σαρκασμός. Έντονος, διαρκής και βέβαια, στο τέλος, κουραστικός. Μουσικά επίσης ο ήχος έχει σχεδόν τυποποιηθεί. Και ενώ στο πρώτο δίσκο έβγαινε φρέσκος, τώρα είναι, απλώς "καλομιξαρισμένος". Υπάρχει βέβαια, ένα πολύ καλό "Τραγούδι Για Το Χειμώνα", και επίσης ορισμένα σωστά σημεία στα "Γαμάτε Γιατί Χανόμαστε", "Ναγκασάκι" και "Ανακωχή". Θέλει όμως περισσότερη δουλειά το πράγμα...

Ποπ & Ροκ (ετήσιο 1984-85)
Μετά το ανεπανάληπτο πρώτο δίσκο ο Τζιμάκος και η παρέα ξαναχτυπούν. Όμως εδώ τα πράγματα κολλάνε. Πάντα πίστευα πως οι Μ.Τ. έπρεπε με κάθε θυσία ν' αποφύγουν την επανάληψη. Ο δεύτερος δίσκος ουσιαστικά κοπιάρει τον πρώτο και ναι μεν προσφέρει μερικές καταπληκτικές συνθέσεις καθώς και έναν απολαυστικό στίχο όμως τελικά όλ' αυτά τα 'χουμε ξανακούσει. Τούτος ο δίσκος είναι μάλλον περιττός για όσους είχαν την τύχη ν' αγοράσουν τον πρώτο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αξίζει τα λεφτά του. Απλά είναι καιρός να συνειδητοποιηθεί ότι οι Μουσικές Ταξιαρχίες κινδυνεύουν να καταλήξουν Μπαγιάτικα Τσιτάτα. Εκτός κι αν το Κέντρο Κατανάλωσης και Κουλτούρας του Τζιμάκου ακριβώς αυτό επιδιώκει πια. Τέλος ας αναφέρουμε ότι οι Βέκιος και Δρόλαπας έφυγαν και τα ντραμς τώρα χτυπάει ο 'Ακης Περδίκης, ενώ ο Πιέρ Χορέμης ανέλαβε την κιθάρα. Να σημαίνει αυτό τίποτα; Αναμένουμε (μ' επιφυλάξεις).

Mic.gr (Απρίλης 2005)
If there were no workaholics and junkies
if my granny had a pair of scooter-wheels
she would be a motorcycle...

Με την ευγενική κοροϊδία του Τζίμη Πανούση. Και τη δική μου βεβαίως βεβαίως. Διότι είναι γνωστό τοις πάσι πως ο Τζιμάκος χειρίζεται την αγγλικήν με την ίδια ευχέρεια που παρλάρει και την ελληνική διάλεκτο. Συνεπώς οι Μουσικές του Ταξιαρχίες δεν είναι ένα αμιγώς ελληνόφωνο σύνολο, αλλά σκαμπανεβάζουν χωρίς κλυδωνισμούς ανάμεσα σε δάνεια και αντιδάνεια, υποσκάπτοντας και νοθεύοντας κάθε "καθαρή" ελληνόφωνη ροκ λίστα και κάθε ανάλογης λογικής συνείδηση και συλλογισμό. Το ίδιο άνετα καταφέρνουν να ισορροπούν και μουσικά, ανακατεύοντας ρυθμούς είδη και κουπλέ, δημιουργώντας μια νέα μουσική τάξη πραγμάτων. Με αταξία, αταραξία και συνέπεια προς το χάη και το ερέβη γύρωθε τους.

Τι να πρωτοπώ γι' αυτό το δίσκο; Το ένα κομμάτι πιο προφητικό απ' τ' άλλο. Το άλλο πιο υβριδικό απ' εκείνο. Τα επινοούμενα και τα υπονοούμενα είναι όλα τους πρωτοπόρα και - φευ [sic] - όλο και πιο αληθή. Η λήθη και οι ηλίθιοι δεν τ' άγγιξαν. Στο δίσκο αυτό οι ΜΤ αναγκάστηκαν να υποστούν τη λογοκρισία στον τίτλο του πρώτου κομματιού και στους στίχους του τελευταίου. Δεν άντεχαν να κρύβονται στα σπίτια των φίλων και των γνωστών όπως είχε γίνει με το πρώτο τους LP, προσπαθώντας ν' αποφύγουν τα αυτόφωρα και τα διαρκή περί τύπου. Δεν χαρίστηκαν όμως σε κανέναν και δε μαλάκωσαν διόλου την επαναστατική γραμμή τους. Ίσα ίσα. Φούντωσαν από οργή και οίστρο.

Γιατί θαρρείς ότι δεν κόβω τα μαλλιά μου; / Γιατί κρεμάω μπιχλιμπίδια χαϊμαλιά;
Έχουμε πόλεμο, μην το ξεχνάς μωρό μου / και πρέπει να 'χουμε σαφή διακριτικά.

Μα όσο υπάρχουν απλωμένα στα μπαλκόνια / των πολυκατοικιών / άσπρα σεντόνια / δε φοβάμαι...

Εδώ γίνεται ολοφάνερη η καλλιτεχνική αξία και υπεροχή του Πανούση έναντι των υπολοίπων μελών που ναι μεν είναι μουσικάντες καλοί, λειτουργούν όμως ως η μπάντα του μεγάλου performer και stand up ρωμιού. Εδώ προδιαγράφεται αχνά η μετέπειτα πορεία του από τα "Κάγκελα παντού" μέχρι τα "Ola skata". Εδώ επίσης κάνει και την παρθενική της εμφάνιση η μεγάλη βάρδα Μαντώ στο αγγλόφωνο πρώτο μέρος του "γιαγιά πατίνι (Motorcycle-Granny)".

Αν δεν υπήρχανε οι Κνίτες κι η ηρωίνη
αν η γιαγιά μου δηλαδή είχε ρουλεμάν
θα ήτανε πατίνι.

Κώστας Γ. Καρδερίνης

[Αρχή] [Δίσκος] [Κριτικές] [Προηγούμενη Κριτική] [Επόμενη Κριτική]