Περιοδικό Ποπ & Ροκ, τεύχος 61, Μάρτης 1983, σελίδα ??, στήλη ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΙΤΡΙΝΟΥ ΤΥΠΟΥ

Αποτέλεσμα της συνεχούς αύξησης της εισαγωγής των διάφορων στερεοφωνικών μηχανημάτων τώρα τελευταία στη χώρα μας, είναι και η αντίστοιχη αύξηση των διαφόρων περιοδικών εκδόσεων που, ενώ έχουν για πραγματικό τους σκοπό τη διαφήμιση των μηχανημάτων αυτών, χρησιμοποιούν σαν κάλυψη μουσικά θέματα και παρουσιάζονται σαν δήθεν μουσικά περιοδικά, δημιουργώντας έτσι τον κίτρινο μουσικό τύπο.

Οι υποτιθέμενοι «δημοσιογράφοι» των περιοδικών αυτών είναι στην πλειοψηφία τους μανιώδεις συλλέκτες σπάνιων και περίεργων δίσκων μοντέρνας μουσικής, αποκομμένοι από την ζωντανή μουσική πραγματικότητα, και την ελληνική και την ξένη, που προσπαθούν να καλύψουν την άγνοιά τους γράφοντας εγκωμιαστικές κριτικές για ασήμαντους και άγνωστους καλλιτέχνες, που «ανακαλύπτουν», και λασπολογούν προσπαθώντας να θάψουν οποιαδήποτε προσπάθεια γίνεται στο χώρο μας και έχει κάποιο κοινωνικό αντίκτυπο, γράφοντας κουτσομπολιά, κακοήθειες και αναίσχυντα ψέματα, προσπαθώντας να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη έτσι ώστε να ανέχεται φασίστες τύπου NEW ORDER να δέρνουν τους ακροατές τους στο Σπόρτιγκ αδιαμαρτύρητα.

Έτσι έχουμε φτάσει σε σημείο να διαβάζουμε κριτικές ενός Λυμπερόπουλου, που δεν ανέχεται σαν τραγουδίστρια την Μάριαν Φαίηθφουλ, γιατί επειδή είναι όμορφη την προτιμάει να του κάνει τσιμπούκια(!), που βρίσκει τέλειο έναν τραγουδιστή (σ.σ. Νίκος Γκίνης) όταν τραγουδάει στο συγκρότημα ΣΥΝΔΡΟΜΟ, αλλά τον βρίζει όταν τον ακούει στους ALAMANA’S BRIDGE, γιατί αγνοεί ότι πρόκειται για τον ίδιο, και που αποκαλεί το κοινό ενός μαγαζιού γεμάτου καθημερινά, πρόβατα και το ίδιο το μαγαζί στάβλο.(…)

Και φτάνουμε στην περιπτωσάρα που ακούει στο όνομα Αργύρης Ζήλος (πρόκειται για δημοσιογράφο, που συμπαθούν ιδιαίτερα οι ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ μια και τον βάζουν στο πρόγραμμά τους καθημερινά να ανοίγει την παράσταση μεταμφιεσμένος σε νέγρα), που, ενώ νυστάζει όταν ακούει τους ΦΑΤΜΕ, εκστασιάζεται ακούγοντας στο γραφείο του (γιατί ως γνωστόν η γυναίκα του τού απαγορεύει να ακούει μουσική στο σπίτι) συνθεσαϊζεροειδή γκρουπάκια ξενέρωτων Εγγλέζων βουτυρόπαιδων.(…)

Υ.Γ. Ανοιχτή απειλή (γιατί όχι;) στους αλήτες του κίτρινου τύπου. Δεν έχουμε καμμία σχέση με το ροκ όπως το έχετε εσείς στην αρρωστημένη φαντασία σας και δεν θα ανεχτούμε άλλες κακοήθειες. Αν εξακολουθήσετε να ασχολείσθε μαζί μας να είστε σίγουροι ότι οι επόμενες «κριτικές» σας θα είναι μόνο για τους καλλιτέχνες που θα επισκέπτονται αφιλοκερδώς το νοσοκομείο όπου θα νοσηλεύεστε. ΒΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΟΥ ΚΙΤΡΙΝΟΥ ΤΥΠΟΥ. (ΓΕΙΑΣΑΝ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ)

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ